خـبر آمد که امـام گُـل ما خـرسند است            هشتمین شمس ولایت به لبش لبخند است

«طَلَعُ البَدرْ عَلینا» به لبش زمزمه دارد            غرق سیمای فـروزندۀ این فرزند است

چشم بد دور شود تا که از این غنچۀ نور            دست رضوان گلستان جنان اسپند است

ز آسمان هر ملکی سوی زمین آمده است            گل به خاک قـدم اطهـر او افکـند است

صـدف بـحــر امــامـت گـهــری آورده            که به چشم همگان گوهر بی مانند است

جود یک فیض از این چشمۀ فیّاض بُوَد            نور این مهر جهانتاب خـدا پیوند است

علم و حلم و شرف و فضل و مروّت ز ازل            تا ابـد بر در بیت الشرفـش پـابـند است

منزلت یافـته از همّت او صبـر و امـید            عشق با او ز ازل همدم و خویشاوند است

راه نـورانی او هست همان راه بهـشت            هرکسی پیـرو او گشت سعـادتمند است

حُرمت اوست که حاجت ز خدا می‌گیرم            نام او محضر حق، پاکترین سوگند است

تلخ کامی جهان رفت «وفایی» از یـاد            نام شیرین جواد است که بِه از قند است